Search This Blog

Loading...

Friday, February 18, 2011

Ang Alamat ng Pakwan

Pamagat:                   Ang Alamat ng Pakwan

May-Akda:                Gemma R. CastaƱeda

Mga Tauhan:            Juan
                                    Tiya at Tiyo ni Juan
                                    Mga pinsan ni Juan

Pinangyarihan:        Isang payak na pamayanan

Buod:

            Kaawa-awa ang batang si Juan.  Ulila siya sa ama at ina.  Nakatira siya sa kanyang tiya at tiyo.  Mga pilyo, tamad, at masasama ang ugali ng kanilang mga anak.  Malupit sila kay Juan.  Sinisigawan, pinapalo at pinagtatawanan nila si Juan kapag nagkakamali ito.  “Pak-Juan” ang tawag nila sa pinsan na ang ibig sabihin ay pangit si Juan.

            Malaki ang ulo ni Juan.  Maiitim ang kanyang mga ngipin at mapupula ang kanyang makakapal na labi.  Ngunit mabait, masipag at matulungin si Juan.  Nagtatrabaho siya sa bahay sa buong maghapon.  Naglilinis, nagluluto, nag-aalaga ng bata, at nagliligpit ng kinainan.

            Minsan, nabasag ang hinugasang pinggan ni Juan.  “Wala kang ingat, maghuhugas ka lang ng pinggan ay mababasag pa”, sigaw ng kanyang tiya.  Pinagtawanan siya ng kanyang mga pinsan, “ha-ha-ha, Pak-Juan! Pak-Juan!”, ang paulit-ulit na biro ng mga pinsan.

            Hindi na nakatiis si Juan.  Umiiyak siya.  Tumawag siya at nanalangin sa Poon.  “Kung maari kunin mo na po ako! Hirap na hirap na po ako!”

            At biglang nagdilim ang langit!  Bumuhos ang malakas na ulan.  Kumidlat at kumulog.  Kinabukasan, di na nakita ng mag-anak si Juan.

            Sa halip, isang halamang may bungang simbilog ng ulo ni Juan ang kanilang nakita.  Biniyak nila ang bunga.  Simpula ng mga labi ni Juan ang laman nito at sing-itim ng mga ngipin ang mga buto.  Nagsisi ang mga anak.  “Juan, sana’y mapatawad mo kami”, ang sabi nila sa sarili.  Nagbago sila ng ugali.  Inalagaan nila ang halaman.  Tinawag nila itong Pak-Juan.  Sa paglipas ng mga araw, nang Pakwan ang tawag sa halaman.  Iyon ang simula ng pagkakaroon ng halamang pakwan.

Aral na Napulot:

            Ang mga bata kung minsan ay likas na mapanukso lalo na sa pisikal na anyo ng mga tao.  Ngunit dapat itong itama ng mga magulang o ng mga nakatatanda.  Hindi dapat hinahayaang lumaki ang mga bata na pilyo, tamad, at masama ang ugali.  Sabi nga nila, ang mali ay nagmumukhang tama sa mata ng mga bata kaya’t mabuting magpakita lamang kabutihan sa kapwa upang ito ang tularan nila.
            Si Juan ay ulila na sa ama’t ina, dapat ay mas lalo siyang inalagaan at minahal ng kanyang tiyo at tiya maging ng mga pinsan niya.  Mabuting bata si Juan dahil sa kabila ng mga pananakit sa kanya ay nanatili pa rin ang paniniwala niyang may Diyos na siyang lulutas ng kanyang mga paghihirap.

No comments:

Post a Comment